One Dream: One Love (Rozdział 20)

Perspektywa Harrego

Louisa nie ma od czterech godzin. Niall mówił, że dostał wiadomość ze szpitala. Victoria nerwowo chodzi po pokoju, Alex próbuje się do niego dodzwonić, a Danielle i Perrie siedzą obok Alex i co chwile pytają czy odebrał. Ja, Liam, Niall i Zayn zbieramy się do drogi i mówimy dziewczynom za lie jedziemy, żeby się szykowały.

- Dziewczyny, jedziemy! – woła Liam i wszystkie przybiegają zakładają buty biorą kurtki w ręce i wychodzą z domu. Wszyscy wsiadamy do samochodu i jedziemy. Gdy docieramy na miejsce idziemy do odpowiedniego pokoju i przez szybę widzimy jak siedzi obok łóżka i zasłania Su.

- Louis? – pytam wchodząc.

- O hej! – odpowiada bardzo wesoły.

- I co z nią? – pyta Al.

- Chodźcie i sami zobaczcie. – szeroko się uśmiecha.

- Su?! – mówi przez łzy Vi. –Su!

Wszystkie się do niej przytulają.

- Nie uduście mi jej. – zaśmiał się.

Perspektywa Susan

Louis opowiedział mi co się działo przez ostatni tydzień gdy mnie nie było. Niedługo później przyjechali wszyscy. Gadaliśmy. Długo. Po czterech godzinach zostałam sama z moim chłopakiem. Tak się cieszę, że mam go przy sobie.

- Kocham cię.- wyszeptał mi do ucha mocno ściskając mnie za rękę.

- Ja ciebie też, idioto. – zachichotałam.

- Słucham? Jak ty mnie nazwałaś?- spojrzał na mnie żartobliwie.

- Emmm… Przesłyszałeś się kochanie…- zaśmiałam się cicho.

- Policzymy się jak wrócisz do domu.

- Czyli za niecały miesiąc. – powiedział lekarz wchodzący do sali – Pani stan zadziwiająco szybko się poprawia. Mogę prosić pana aby wyszedł pan na dwadzieścia minut?

- Dobrze. – wstał z krzesła i pocałował mnie w czoło – Zaraz wracam.

Gdy Louis wyszedł lekarz mnie zbadał, a zajęło mu to szybciej niż przypuszczał. Przez pięć minut przyglądał się wypisanym przez siebie wynikom ze zdziwieniem na twarzy. Gdy miałam się już pytać o co chodzi wszedł Lou.

- Jestem. – powiedział stawiając dwa kubki na stoliku obok mnie, jeden z kawą, a drugi z herbatą.

- Muszę z panem porozmawiać. – powiedział lekarz odrywając wzrok od karty – To bardzo ważne…

Perspektywa Louisa

Wszedłem do sali gdzie czekała zniecierpliwiona Su.

- Co musiał ci powiedzieć? O co chodzi? – zapytała przestraszona.

- Spokojnie, wszystko jest dobrze, aż za dobrze…

Tydzień później

Codziennie odwiedzam Susan i codziennie lekarz mi mówi, że jej stan się poprawia. Mnie to cieszy, ale on mówi, że to za szybko. Według niego powinna być ciągle w śpiączce.

Dzisiaj było inaczej. Wszedłem do szpitala spodziewając się tego samego lekarza. Jednak zobaczyłem go jak był podtrzymywany i wyprowadzany przez trójkę policjantów.

- Pan Tomlinson jak mniemam. – powiedział mężczyzna w szarym garniturze i z laską w dłoni.

- Tak, to ja. Co się stało?- zapytałem

- Zwariował. Od dzisiaj ja zajmuję się pana żoną.

- Ale Susan nie jest moją żoną tylko dziewczyną.

- Nieważne. Proszę mówić do mnie Dr. House.

-Dobrze? – zabrzmiało to bardziej jak pytanie, niż stwierdzenie.

- Wracając do pana dziewczyny… jej stan poprawia się bardzo szybko. Pewnie Dr. Croke powiedział, że zadziwiająco szybko?

- Tak, tak mówił.

- Stary dureń. – zaśmiał się Dr. House. – To bardzo dobrze, że jej stan się poprawia, bo będę mógł ją szybko wypisać. Tak i jeszcze jedno. Proszę aby się nie przemęczała jak już będziecie w domu.

- Dlaczego mówi mi pan to teraz, przecież nie wychodzi już dzisiaj. – zaśmiałem się lekko, a on gestem pokazał mi w stronę informacji.

- Co do?! – zdziwiony spojrzałem na doktora.

- Wyleczona. Miłej zabawy. – zaśmiał się i odszedł.

- Louis! – zaczęła biec w moją stronę i rzuciła się mi na szyję. Objąłem ją mocno i pocałowałem w czoło.

- Ale jak? Co ten House zrobił?

- Nie wiem.

Miesiąc później / Perspektywa Victorii

Od miesiąca Susan jest w domu. Żadna z nas nie chodzi na studia, tylko pracujemy. Znalazłyśmy sobie różne prace. Ja, zamiast Su poszłam do sklepu z ciuchami, Alex dostała pracę w Nado’s co bardzo się spodobało Niallowi ( zresztą Al też to się spodobało bo tak jak Niall ma wielki apetyt), a Su pracuje na policji. Niestety First Move się rozpadło co bardzo zasmuciło chłopaków.

Tego dnia siedziałam z Harrym w domu.

- Vi?

- Tak?

- Mam dla ciebie prezent. – uśmiechnął się podejrzliwie.

- Jaki?

- Kiedy Su była w szpitalu, Luna uciekła…

- Co?!

- Spokojnie wróciła. Zobacz z kim. – gestem pokazał na drzwi tarasowe. Gdzie siedziały dwa koty. Czarny i biały.

- Awwww… ale się dopasowali.

- Tak. Jing i Jang. – przytulił mnie mocniej.

_________________________________________________________________________

No cześć! przepraszam że tak długo nie dodawałam, ale wiecie szkoła ^^

//Zara