One Dream: One Love (Rozdział 12)

Perspektywa Nialla

- Louis? Wszystko okey? – pytam martwiąc się o kumpla, bo widzę łzy w jego oczach.

- Nie. Nic nie jest dobrze. – mówi i chowa twarz w dłonie.

- Ej. Nie płacz. – mówi Daddy – Na pewno wszystko się jakoś ułoży.

- Ale co ja mam zrobić? – pyta dalej szlochając.

- Chwila. Kiedy jest ten bal? – pytam.

- Jutro. – odpowiada Lou podnosząc na mnie wzrok. – A po co pytasz?

- Chyba mam pomysł. –mówię i zacieram ręce.

Perspektywa Susan

- Tata! Mama! Karol! – rzucam się na szyję tacie, potem bardzo mocno przytulam mamę, a później podnoszę mojego 8- letniego brata.

- Su! Zaraz mnie udusisz! – woła młody, a ja go odstawiam.

- Przepraszam po prostu strasznie się cieszę, że się znaleźliście.- weszliśmy do środka. Siedzieliśmy przez cztery godziny rozmawiając.

- Su, pewnie jesteś zmęczona tym lotem. Idź się połóż.- zaproponował tata

- Dobrze. –idę po schodach na górę do mojego starego pokoju.

Gdy wchodzę widzę moje stare meble. Dalej zagracone biurko. Niepościelone łóżko i kanapę w rogu pokoju. Podchodzę bliżej okna i rozglądam się po okolicy. Odwracam się aby spojrzeć na drzwi i widzę, że mam całe poklejone szafy. Plakaty i zdjęcia, wycięte z czasopism pojedyncze zdjęcia chłopaków. Zamykam oczy bo zaczynają mnie piec. Gdy je otwieram łzy zaczynają mi spływać po policzkach.

- Tęsknię za tymi idiotami. – chowam twarz w dłonie i opieram się o drzwi balkonowe.

Nagle dzwoni mój telefon.

- Liam? – pytam starając się nie płakać.

- Możemy porozmawiać? – pyta.

- Jasne, a gdzie jesteś. – pytam.

- Za drzwiami. – odpowiada, a ja się rozłączam.

Podchodzę do drzwi i je otwieram, a tam stoi Liam i Dani.

- Co wy tu robicie? – pytam zapraszając ich do środka.

- Musimy porozmawiać na temat tego co zaszło między tobą, a Louisem.

Perspektywa Alex

Gdy wracamy do naszego wspólnego domu po zostawieniu Su u rodziców na dwie godzinki, Vi cały czas się śmieje:

- Matko!  Nie mogę w to uwierzyć! Harry i ja jesteśmy razem, a ty i Niall? Też pomiędzy wami coś zaszło? – pyta

- Tak. Też jesteśmy razem. – obie zaczynamy piszczeć.

- Cicho. Hazzuś dzwoni. – ucisza mnie moja kochana sis – Tak? – mówi do telefonu – Jasne. Kiedy? Już jej mówię i jedziemy. To pa. Całuski.

- I co chciał? – pytam zerkając na siostrę

- Mamy podjechać pod dom, czekają na nas. Podobno twój książę z bajki ma plan aby pogodzić Louisa i Su.

- Okey. – mówię i dodaję gazu.

Perspektywa Susan

Opowiedziałam wszystko Liamowi i Dani. Jakąś godzinę temu wyszli, a ja teraz leżę na moim łóżku i patrzę na jedną stronę szafy, gdzie znajduje się plakat i naklejki chłopaków. Cały czas patrzę na tę naklejkę z Louisem. Strasznie mi go brakuje. Chciałbym z nim porozmawiać, ale będzie jeszcze gorzej. Postanowiłam się zdrzemnąć.

Następnego Dnia

Wstałam o 10. Moi rodzice jeszcze spali więc ja wyszłam z ich domu i zadzwoniłam do Al.

- No hej! Wstałyście już?- pytam gdy odbiera telefon.

- No jasne. Podjechać po ciebie? Byłyśmy wczoraj, ale spałaś. – śmieje się

- Tak.

- To zaraz będziemy.

- Okey, ja czekam. –mówię i się rozłączam.

Czekam pół godziny. Nagle zza rogu wyjeżdża moja kochana cytryna.

-No hej! – mówi wysiadający z mojego samochodu Niall.

- Niall? Co ty robisz w moim samochodzie? Liam?

- Al prosiła, żebym podjechał po ciebie, zabrałem go ze sobą.- pokazuje na Liama za kierownicą- A i nie martw się. Dzisiaj mamy samolot do Londynu.

- Okey.

- To jedziemy? – pyta otwierając mi drzwi.

- Tak. – wsiadłam do samochodu. Jechaliśmy w milczeniu. Liam odezwał się pierwszy gdy byliśmy już pod domem:

- To jak? Macie tan bal. Co założysz?

- A co?- zapytałam.

- Tak tylko pytam.

- Czerwono- białą sukienkę. – mówię.

- To fajnie. Gdyby Louis… - Niall zaczyna ale nie kończy.

- Co Louis? – patrzę na niego.

- Nie ważne. Prosiłaś aby zapomniał. Dlatego wyjeżdżamy. – mówi smutny Liam.

- Ja… - zamykam oczy i spuszczam głowę – Ja tylko…

Niall kładzie rękę na moim ramieniu.

- Nie martw się. Zrobiło mu się smutno, ale rozumie twoją prośbę. Chociaż wolałby, żebyś go wysłuchała.

- Jest tutaj? – patrzę na dom.

- Nie. Pojechał zwiedzić Szczecin. – zaśmiał się Niall.

Wchodzę do domu. Al z Dani robią obiad. Harry z Vi bawią się z naszym kotkiem, Luną.

 

- Hej Su! – powiedziała Al, machając do mnie zza ścianki działowej.

- Su! Łap Lunę. Harry co jej zrobiłeś? – zaśmiała się Vi.

- Ja nic! – usprawiedliwia się.

- Luna! – łapię futrzaka, który zaczyna się we mnie wtulać – Co? Stęskniłaś się? – pytam drapiąc ją pod brodą – Czy ten wredny Harry coś ci zrobił? – pytam śmiejąc się z miny Loczka.

- No dzięki, wiesz?- mówi i udaje Focha.

- Oj nie fochaj się na mnie Hazz. – robię minę zbitego psiaka, a on zaczyna się śmiać.

- Jak dobrze być w domu. – mówię odkładając kociaka na podłogę. – Jeśli pozwolicie. Pójdę się przebrać.- zmierzam w stronę schodów. – Chwila. Gdzie Zayn?

- Rozmawia z Pezz na skayp. – mówi Niall obejmujący Al w pasie i przysówając ją do siebie szczepce coś do niej, a ona tylko zaczyna się śmiać i odsówa go od siebie kręcąc głową. Pewnie mówił coś o jedzeniu.

Wchodzę do mojego pokoju i grzebię w walizce. Mam jeszcze 9 godzin do balu więc może spotkam się z Adamem i obgadam sprawę z lotniska o jego uczuciach do mnie. Biorę dopasowany przez Pezz ciuszek i idę wziąć prysznic.

Tak ubrana schodzę do jadalni.

- Łał. Wybierasz się gdzieś? – pyta Hazz.

- Idę się spotkać ze znajomym. – odpowiadam siadając pomiędzy Al i Vi.

- Na randkę? – pyta wyraźnie zmartwiony Daddy.

- Nie. Muszę z nim porozmawiać. Pewnie słyszeliście o tej akcj na lotnisku?- kiwają głowami.

- Muszę mu powiedzieć co do niego czuję. – kończę.

Wszyscy wzdychają i zaczynamy jeść. Po jakimś czasie już siedzę w kawiarni z Adamem.

- To o czym chciałaś rozmawiać Su? – pyta chłopak.

- O tym co się zdażyło na lotnisku.

- No więc… - gestem pokazuje abym rozwineła myśl.

- Chciałam ci powiedzieć, że naprawdę cię W T E D Y kochałam, w podstawówce, ale teraz w moim sercu jest kto inny.

Perspektywa Louisa

O jakaś milutka kawiarenka. Napiję się kawy i wracam do domu dziewczyn. Co do? Su? Ehh… ma własne życie. No nie spojżała na mnie. Wychodzę. Nie chcę jej niszczyć randki.

- Louis? – pyta wychodząc za mną. – Co ty tu robisz?

- Chciałem się napić kawy, ale chyba zrobię to gdzie indziej. – odwracam się i gdy już mam odejść ona łapie mnie za rękę.

- O czym chciałeś ze mną porozmawiać. – pyta.

- O niczym. To już nie jest ważne. Idź do swojego chłopaka. Pewnie się o ciebie martwi.

- Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!! – zaczyna się. Fanki mnie zaóważyły.

- Mogę twój autograf?

- Mogę zdjęcię z tobą?

- Podpiszesz mi się na waszej płycie?

Krzyczały jedna przez drugą. Spełniłem prośbę karzdej i się rozeszły. Odwróciłem się w stronę kawiarnii. Ona właśnie z niej wychodziła. Nasze oczy się spotkał. Poczółem jej ból. Strasznie źle mi się zrobiło. Postanowiłem wrócić do domu.

_________________________________________________________
No siemanko! Już mówię, że 13 rozdział dodam prawdopodobnie wieczorem, bo muszę zrobić pracę o One Direction na dodatkowy agielski. Jestem taka happy, że pan zgodził się na właśnie taką pracę :) Dobra. Mam nadzieję, żę swię wam podoba.
// Zara