One Drema: One Love (Rozdział 8)

- Raczej cię to nie zainteresuje. – mówię nadal patrząc mu w oczy.

- Mam pomysł. Pójdziemy na kawę i wszystko mi opowiesz. – mówi i otwiera nade mną parasol, a jego uśmiech jest tak zniewalający, że zgadzam się od razu.

Idziemy w deszczu i rozmawiamy, poznajemy się. Romano prowadzi mnie do cafeterii tej samej, w której Louis dzisiaj mnie pocieszał.

- Ładnie tu prawda? – pyta chłopak, a jego włosy zasłaniają jedno oko.

- Tak. Tu zawsze będzie pięknie.- odpowiadam patrząc tylko na niego.

- Byłaś tu już? – pyta widząc, że nie rozglądam się po lokalu

- Tak. Dzisiaj rano z…- i wtedy sobie przypominam to co chciałam zapomnieć. Chciałam zapomnieć ten wypadek, Louisa mówiącego mi, że oświadczy się El właśnie tu.

- Z…? Z kim tu przyszłaś? Czy to jest powiązane z tym dlaczego płakałaś? – pyta łapiąc mnie za rękę pod stołem

- Tak, byłam tu z przyjacielem, który… nieważne. – odpowiadam wyciągając rękę z jego uścisku.

- O co chodzi Su? Przecież ty możesz mieć, każdego. Jesteś z First Move.  –odpowiada uśmiechając się do mnie.

Patrzę zdziwiona bo nie mam pojęcia o czym on mówi.

- Dobra może inaczej. – zaczyna ledwo powstrzymując się od śmiechu- Wiem, że znamy się dopiero godzinę, ale może chciała byś… czy zechcesz… ehh… chcesz być moją dziewczyną? – pyta rumieniąc się.

- Ja… wiesz… nie powinnam… jakiś czas temu zerwałam z chłopakiem i to raczej nie będzie dobry pomysł…

- Okey. – przerywa mi – Rozumiem. Jeszcze się nie pozbierałaś po tamtym zerwaniu. O jak późno muszę już iść. Wiesz jak trafić stąd do domu?

- Tak. Dziękuję ci za wszystko Romano. – odpowiadam trochę smutna, że się nie zgodziłam

Gdy Romano opuszcza sklep biegnę za nim. Łapię go za rękę.

- Coś nie tak? – pyta lekko przerażony

Ja patrzę mu w oczy, a gdy on nie doczekuje się odpowiedzi na swoje pytanie, bierze moją twarz w dłonie i przyciska swoje usta do moich. Stoimy tak w deszczu, gdy nagle podjeżdża samochód, a wysiada z niego Zayn:

- Su? – pyta lekko zdziwiony tą sytuacją

Ja odwracam się gwałtownie.

- Zayn? Co ty tu robisz?

- Szukam cię. Właściwie wszyscy cię szukają. Louis jest załamany, że przez niego trafiłaś do szpitala, a teraz może ci się stać coś więcej i to przez waszą kłótnię.

- To o to chodziło.- mówi Romano cały czas patrząc na Zayna

- Su wracajmy do domu. Liam nie może nawet uspokoić Dani, która zanosi się płaczem. – nagle dzwoni jego telefon – Przepraszam na chwilkę. Co?- mówi do telefonu- Dlaczego? Zaraz będziemy. To Pezz. Louis chce się pociąć za to co zrobił.

- Co? –Pytam przerażona – Przepraszam Romano, spotkamy się później. Zayn szybko!- mówię wsiadając do samochodu.

Wbiegam do domu i słyszę jak Harry i Niall próbują wyważyć drzwi. Wbiegam po schodach i widzę, że Liam pociesza Dani i Pezz.

- Louis! Nie wygłupiaj się! – krzyczy Harry- Na pewno nic jej nie jest! – dodaje bo jeszcze mnie nie zauważył.

- Louis! Otwórz drzwi! Nic mi nie jest! –krzyczę podbiegając do drzwi, a Hazz i Niall odsuwają się zdziwieni na mój widok – Louis, proszę otwórz drzwi!

Chłopak otwiera lekko, żeby spojrzeć czy to naprawdę ja. Wszyscy oddychają z ulgą gdy ten wychodzi i przytula mnie cały czas przepraszając za wszystko.

- Najważniejsze, że żyjesz. – mówię wtulając się w niego. Łzy spływają mi po policzkach i na chwilę zapominam o pocałunku w deszczu z Romano. Ale gdy patrzę w oczy Louisa pytając dlaczego, ta chwila wraca, tylko, że zamiast Romano widzę jego, chłopaka, który jest moim idolem, chłopaka, który jest moim przyjacielem. Tylko, przyjacielem. 

- Przepraszam. – tylko to udaje mu się wypowiedzieć bo zaraz znowu się do mnie przytula dalej płacząc.

- Chwila… gdzie El? Powinna być tu gdy jej chłopak chce popełnić samobójstwo, prawda? – pytam zdziwiona jej brakiem.

- To jest tak… El z nim zerwała. – odpowiada z niego Pezz

- Co? Dlaczego?- Pytam dalej

- Nie powiedział. – mówi Loczek pokazując na Lou

- I nie powiem. To nie ważne. – odpowiada Louis ocierając łzy i odsuwając się ode mnie – Co się stało to się nie odstanie.

- Szkoda, że nie powiedziałeś tego gdy się kłóciliśmy.- mówię, a on tylko spuszcza wzrok.

Następnego dnia gdy Liam wychodzi z Sophie, my szykujemy dom na imprezę. Mijają już dwie godziny i goście zaczynają się schodzić. Wchodzę do pokoju i biorę sukienkę, którą kupiłam wczoraj.

Zaczesuję włosy i schodzę gotowa do salonu.

- Ślicznie wyglądasz. -mówi Loczek przyglądając się mojej nowej kreacji

- Dziękuję.- odpowiadam

Idę z nim do kuchni gdzie jest Pezz, Zayn, Dani, Lou, Niall i El, która gdy mnie widzi od razu wychodzi.

- Co się stało?- pytam zdziwiona pokazując na oburzoną byłą Lou, ale on tylko wzrusza ramionami.

- Piękna sukienka.- mówi Pezz

- Dziękuję. To kiedy Liam z Sophie wracają? – zapytałam chłopaków

- Za 20 minut powinni już tutaj być. – odpowiedział Zayn

- Nie boicie się, że tyle gości może roznieść nam dom? – zapytałam

- Spoko, oni są bardziej ogarnięci niż my.- zaśmiał się Hazz

- To co idziemy coś zjeść? – zapytał Niall

- Ty i to twoje jedzenie…- wzruszyłam ramionami

- Nie to nie. Ale ja idę. – wyszedł z kuchni

-Przepraszam.- powiedziałam bo zadzwonił mój telefon. – Zaraz wracam. – wyszłam z kuchni i zmierzam w stronę swojego pokoju. – Halo?

- No hej śliczna, tu Romano. – powiedział

- Cześć!

- Dasz się dziś gdzieś wyciągnąć? – zapytał, a jego akcent sprawiał, że zrobiłabym wszystko o co by mnie poprosił.

- Nie. Nie mogę. Liam ma dziś urodziny.- ale jednak opieram się pokusie wyjścia z nim gdzieś na miasto

- No to w takim razie życz mu ode mnie wszystkiego dobrego. Pa. Kocham cię.

- Ja ciebie też. Całuski. – rozłączam się w momencie gdy ktoś puka do mojego pokoju:

- Prosz!

- Widziałaś? – pyta przerażony Lou

- Co takiego?- pytam zdziwiona

- To. – pokazuje mi na swoim iPhonie nasze wspólne zdjęcie z tego dnia kiedy udawał mojego chłopaka aby Amber, Rocky i Drina dały mi spokój.

- O nie! Jeśli Romano to zobaczy…

- Chwila… Jaki Romano?- pyta zaskoczony

- Mój chłopak.

- Już się pozbierałaś po Michale?

I znowu to samo. Przypomniał mi jak się wtedy ujawnił, chłopak, na którym tak mi zależało. Oczy zaczęły mnie piec.

- Su? – zapytał kładąc rękę na moim ramieniu – Wszystko okey?

- Nie.- wtuliłam się w niego.

- Przepraszam, że znowu przeze mnie płaczesz. – mocniej mnie przytulił

Podniosłam na niego wzrok. Nasze oczy się spotkały. Lou zaczął się do mnie niebezpiecznie zbliżać. Po krótkiej chwili nasze nosy już się dotykały. Dalej się do mnie zbliżał. Zamknęłam oczy czekając na to co ma nadejść. Zapomniałam o Michale, Romano, o całym świecie. Teraz liczył się tylko on. Ten którego od dawna tak mocno kocham, ale nie mogąc być z nim jestem z innym. Nasze wargi praktycznie już się dotykały...

__________________________________________________________________
No hejoł! Jeśli ostatnio byliście zdenerwowani za zakończecie to pewnie tera chcecie mnie zabić :D
Chyba zaraz dodam kolejny rozdział bo normalnie coś mnie zaraz trafi.

{Takie cuś do mojej Best Friend Wi. I co? a nie mówiłam, że będziesz zła zakończenie? :) Do zo w szkole;* }
// Zara