One Dream: One Love (Rozdział 14)

- I jak? Już dobrze pomiędzy wami? – zapytała Vi podchodząc do nas z Harrym, Al i Niallem.

- Wiedziałyście? – zapytała Su patrząc na nie podejrzliwie.

- Tak. Nialler to zaplanował. – powiedziała Al, przytulając się do chłopaka.

- Wszystko dobrze. Jest jeszcze jedno. Wracacie z nami do Londynu? – zapytałem.

- Ale wszystkie? Ja i Vi też? – zapytała Al.

- Tak. Nie moglibyśmy was tu zostawić. – powiedział Niall całując ją w policzek.

Dziewczyny zaczęły skakać z radości i prosić Susan aby się zgodziła, ja i chłopaki ledwo powstrzymywaliśmy się od śmiechu, bo robiły to aż się zgodziła.

- To co? Zaczynamy? – zapytał Liam podchodząc do nas.

- Ale co? – zapytała zdziwiona Susan.

- Myślałaś, że to koniec niespodzianki? – zaśmiałem się.

Dziewczyny weszły w tłum, a my zaczęliśmy śpiewać  „Little things”

Perspektywa Susan

- Już śpiewają „Little things”? – odezwał się głos za mną – To znaczy, że spóźniłyśmy się na romantyczny moment.

- Dani? Pezz? – odwróciłam się gwałtownie.

- No hej.- powiedziała Perrie i przytuliła mnie – Spodobała ci się niespodzianka Louisa?

- Bardzo.

- Perrie Edwards? Danielle Peazer? – zapytała Vi.

- Cześć. Miło was poznać. – powiedziała Dani.

- Was też. – powiedziała zszokowana Al.

- Już nie mogę doczekać się jutra. – powiedziała Dani

- Zaraz, zaraz… Jutra? – zapytałam zdziwiona.

- Ahhh… Ona nie jest jeszcze wtajemniczona. – powiedziała Vi.

- Tak samo jak Horan. – zaśmiała się Pezz.

- O co chodzi?- zapytałam.

- Chłopaki urządzają dla Nialla urodziny, tu w Polsce. Przyjedzie jego rodzina i wiele znajomych. O tym samolocie dzisiaj to było kolejne kłamstwo, chociaż jakby się zastanowić… Goście przylatują dzisiaj. – powiedziała Dani.

- Ale to nie będzie u nas w domu, prawda? – zapytałam z nadzieją.

- Spokojnie. Chłopaki znaleźli już jakieś miejsce. – uśmiechnęła się podejrzliwie Pezz.

Po imprezie

- To jeszcze raz. – mówię powtarzając sobie w głowie słowa Pezz – Niall i Alex idą na randkę, a my w tym czasie szykujemy imprezę? Tak samo jak urodziny Liama?

- Nie, nie. Urodziny Nialla są już gotowe, goście już tam są, a Alex tak wkręci Nialla, że pojadą właśnie tam.- mówi Louis płacąc za kawę.

- Ale kiedy wy to zrobiliście? – dopytuję się chłopaka.

- Poprosiliśmy aby Dani, Pezz i rodzina Nialla przygotowała to miejsce gdy my byliśmy na tym balu.

- No dobra. A co z prezentem od nas? Bo powiedziałeś, że mamy mu coś dać razem. – mówię trochę zirytowana, że muszę robić prezent z Lou, chociaż go kocham, chciałabym zrobić dla Nialla coś od siebie.

- Zobacz. – wyciąga małe pudełeczko z kieszeni.

- Co to? Chcesz mu się oświadczyć? – zaczynam chichotać.

- Nie. Mówił mi, że chce oświadczyć się Al, ale nie umie wybrać jej pierścionka. Wybrałem za niego.

- A skąd wiesz, że on już go nie kupił?

- Bo powiedział, że nie kupi pierścionka dopóki nie będziemy w Londynie i jeszcze chce ją lepiejpoznać. – zaśmiał  się.

- No dobra. To pokarz go.

- I co? – pyta.

- Przepiękny.

Chłopak zerka na pierścionek i pośpiesznie dodaje:

- Ups. To nie ten. – wyciąga inne pudełko – To jest ten.

-Ale w takim razie, co to był za pierścionek? – zapytałam chłopaka.

- Znalazłem go na chodniku.

- Okey. Wracamy do domu? Późno się robi. – zapytałam.

- Jasne. Chodźmy. – odeszliśmy od stołu i ruszyliśmy do samochodu.

Gdy dojechaliśmy do domu była już trzecia w nocy. Zdjęliśmy buty i poszliśmy na górę, on do pokoju gościnnego, a ja do siebie.

Rano wstałam o 6. I jak to w moim zwyczaju wzięłam ubrania, poszłam wziąć lekki prysznic i zeszłam na dół. Weszłam do kuchni i zaczęłam robić sobie śniadanie.

- Hej słońce. – przywitał się Louis stojąc za moimi plecami i przytulił się do mnie. – Jak się spało?

- Dobrze, a tobie? – pytam odwracając się twarzą do niego, a on wykorzystując sytuację całuje mnie.

- Też dobrze. – mówi patrząc mi w oczy i wycierając kącik moich ust. – Zostało ci trochę pasty do zębów.- zaśmiał się. – Czemu tak wcześnie wstałaś? – pyta podchodząc do lodówki i wyciąga z niej świeży sok.

- Idę pobiegać. Zawsze chodzę, a raczej zawsze chodziłam. – ale on tylko patrzy na mnie pytającym wzrokiem.

- Dlaczego już nie wychodzisz?

- Bo przecież nie znam Londynu i mogłabym się zgubić.

- A po naszej kłótni jakoś wybiegłaś z domu. – mówi obejmując mnie w talii.

- Nie przypominaj mi, proszę. To wtedy poznałam Romano. – mówię

- Przepraszam. – powiedział całują mnie w policzek.

- No dobrze. – uśmiecham się – Idę zjeść i lecę pobiegać. – uwalniam się z jego uścisku i idę w kierunku jadalni.

Siadam do stołu, a on obok mnie.

-Mogę iść z tobą?

- Oczywiście. Dlaczego pytasz?

- Bo myślałem, że wychodzisz rano aby uwolnić się od ludzi, z którymi spędzasz cały czas.

- Uwielbiam z nimi przebywać. – całuję go w policzek.

Gdy zjadłam, poszłam obmyć talerz i poszliśmy założyć buty.

- Gdzie biegniemy? – pyta zamykając drzwi.

- To niespodzianka. – mówię i ciągnę go za sobą w stronę lasu.

Po dwudziestu minutach dobiegamy w przepiękne miejsce, przypominające trochę scenerię ze „Zmierzchu”.

- To właśnie tu. – mówię– To tu z Al i Vi piszemy piosenki. Też gdy jestem smutna często tu przychodzę. To miejsce mnie uspokaja. Czuję, że jestem tu bezpieczna. Wiem, wiem… mówię jak jakaś psychopatka, albo coś gorszego.

- Wcale, że nie. Bardzo pięknie opisujesz swoje uczucia do tego miejsca, swoje wrażenia. – przysuwa się do mnie i całuje w czoło. – Cieszę się, że cię spotkałem. – obejmuje mnie w talii- Kocham cię.- szepcze mi do ucha.

-Ja ciebie też. – zamykam oczy i przypominam sobie nasze pierwsze spotkanie. Na tym koncercie, tak niedawno, a ile już się zdarzyło. Stoimy tak przez chwilę wtuleni w siebie. 

- Lepiej wracajmy, jeszcze musimy przygotować kilka rzeczy.- mówi i ciągnie mnie za sobą.

________________________________________________________________
No siemanko! Przepraszam, że tak dawno nie dodawałam ale wiecie, szkoła. Dzisiaj siedzę w domu bo chora jestem więc może też dzisiaj dodam 15 rozdział. ^__^